دو بال تنها


جمعه، 12 خرداد، 1385

اينک دستی است که با تمام قدرت مرا به سوی ايمان به تقدير می راند . اينک شرنوشت همان سر افرازی ازلی خويش را پايدار می بيند ... شايد شايد که ما نيز عروسک های کوکی يک تقدير بوده ايم .. نمی دانم ....! تنها چيزی که برايم مانده شايد خرده دلی باشد و تکه ای خاک تربتش .. من به همين ها قانعم ... ................... بخشيدم . .... تمام چيزی را که داشتم ... حالا نه در سينه ام نه در روحم جايی برای سنگينی اش گذاشته ام ....! تو بگو .... اگر نمی بخشيدم چه می کردم .... ......................... ديگه عادت کردم به سکوت ..به تنهايی و..... خيال تو هم راحت .... بخشيدمت ...! و دعا کنيد ..مسافرم ......!
پيام‌هاى ديگران